velarde

Fernando Velarde Velarde itibaren Mataura Island, Yeni Zelanda itibaren Mataura Island, Yeni Zelanda

Okuyucu Fernando Velarde Velarde itibaren Mataura Island, Yeni Zelanda

Fernando Velarde Velarde itibaren Mataura Island, Yeni Zelanda

velarde

Ah 2. Baskı D&D: en iyi şekilde bir önceki baskıya marjinal yükseltme. 1. baskının geliştirilmesinden bu yana on yıl içinde türü ilerletemediğine işaret ediyor. Bu arada, bu meşale 80'lerin sonunda ve 90'ların başında White Wolf, FASA ve diğerlerinin yükselişi ile taşınacaktı. Ve bu, 3 ana kılavuzun en kötüsü. Sihirli kitap bölümü dışında bu kitap için ne işe yaradı şimdi benim ötesinde.

velarde

Translating...

velarde

Bunun "Budizm Lite" gibi hissettirdiği başkalarının yorumlarına katılırken, eski meditasyon ve farkındalık uygulamalarının 20. yüzyılın sonları modern dünyasına nasıl adapte edildiğini takdir ettim. Bu kitap çok uzun olmasa da, hafta boyunca tadını çıkardığımı fark ettim. Meditasyonların kendileri gibi hissettiren kısa, basitçe ifade edilen bulanıklıklarla dolu, uyandığımda veya akşam için aşağı indiğimde okumak için mükemmel bir şeydi. Bölümlerin bazıları saçma şekilde spesifiktir; diğerleri belirsiz ve dairesel. Bazı şeylere diz pislik reaksiyonlarımı bir kenara bırakmak zorunda kaldım [Ben bir çocuğu “güzel” bulamayan nadir insanlardan biriyim], ama kısa sürede daha az akraba örnekleri kendi şeylerimle değiştirmeyi bıraktım hayat.

velarde

I enjoyed this book more than I expected. Flipping through the pages, I had seen some of the weird stuff in there and I was worried that it would be annoyingly post-modern (to quote the Simpsons, "weird for weird's sake"). Luckily, it turned out to be a compelling story with some unusual tidbits that just made it interesting. Different chapters jump around a bit, but it's pretty easy to follow. The main character, Oskar, was fascinating to read about, although I really had trouble believing he was only 9. All in all, a good read!

velarde

LOS YAHOO En un ejemplar del primer volumen de las Mil y una noches (Londres, 1839) de Lane, que me consiguió mi querido amigo Paulino Keins, descubrimos el manuscrito que ahora traduciré al castellano (...) De David Brodie, cuya firma exornada de una rúbrica figura al pie, nada he podido averiguar, salvo que fue un misionero escocés, oriundo de Aberdeen, que predicó la fe cristiana en el centro de África y luego en ciertas regiones selváticas del Brasil (...) "de la región que infestan los hombres-monos tienen su morada los Mlch, que llamaré Yahoos, para que mis lectores no olviden su naturaleza bestial y porque una precisa transliteración es casi imposible, dada la ausencia de vocales en su áspero lenguaje (...) con excepción del rey, de la reina y de los hechiceros, los Yahoos duermen donde los encuentra la noche, sin lugar fijo. La fiebre palúdica y las incursiones continuas de los hombres-monos disminuyen su número. Sólo unos pocos tienen nombre. Para llamarse, lo hacen arrojándose fango (...) Se alimentan de frutos, de raíces y de reptiles; beben leche de gato y de murciélago y pescan con la mano. Se ocultan para comer o cierran los ojos; lo demás lo hacen a la vista de todos, como los filósofos cínicos. Devoran los cadáveres crudos de los hechiceros y de los reyes para asimilar su virtud. Les eché en cara esa costumbre; se tocaron la boca y la barriga, tal vez para indicar que los muertos también son alimento (...) Andan desnudos; las artes del vestido y del tatuaje les son desconocidas (...) La tribu está regida por un rey, cuyo poder es absoluto, pero sospecho que los que verdaderamente gobiernan son los cuatro hechiceros que lo asisten y que lo han elegido. Cada niño que nace está sujeto a un detenido examen; si presenta ciertos estigmas, que no me han sido revelados, es elevado a rey de los Yahoos. Acto continuo lo mutilan, le queman los ojos y le cortan las manos y los pies, para que el mundo no lo distraiga de la sabiduría. Vive confinado en una caverna (...) en la que sólo pueden entrar los cuatro hechiceros y el par de esclavas que lo atienden y lo untan de estiércol. Si hay una guerra, los hechiceros lo sacan de la caverna, lo exhiben a la tribu para estimular su coraje y lo llevan, cargado sobre los hombros, a lo más recio del combate, a guisa de bandera o de talismán. En tales casos lo común es que muera inmediatamente, bajo las piedras que le arrojan los hombres-monos. JORGE LUIS BORGES, El informe de Brodie. Ed. Alianza, 1998.